Ons verhaal

Dit is geen merkverhaal dat achteraf bedacht is. Het is de volgorde waarin het gegaan is: eerst een probleem, toen een lange zoektocht, en pas daarna een product.

Het begon in een weekendtas

Wij verzamelen horloges. Niet honderden, maar genoeg om te weten hoe het voelt als er een kras op een kast zit die er vorige week nog niet was. Op reis gingen ze mee in een tas, tussen een sleutelbos, een oplader en een riem. U weet hoe dat afloopt.

Het gekke is dat we het thuis wél goed doen. Een doos, een kussen, een vaste plek op de kast. En dan gaat datzelfde horloge los in een tas de deur uit.

Waarom een horloge bescherming verdient

Een mechanisch horloge is een van de weinige dingen die u dagelijks gebruikt en die zonder batterij werkt. Meer dan honderd onderdelen, aangedreven door een veer die u zelf opwindt of die zichzelf opwindt door de beweging van uw arm. Een machine die klein genoeg is voor uw pols, en die goed onderhouden uw kleinkinderen nog kan bijhouden.

Wat zo'n horloge beschadigt is zelden één harde klap. Het is de optelsom. De sluiting van het ene horloge tegen de kast van het andere. De rand van een sleutel. Zand onderin een tas. Kleine contacten die u niet ziet gebeuren en waarvan u het resultaat pas maanden later opmerkt, onder een bepaalde hoek in het licht.

Daarom heeft elk horloge in onze etuis een eigen vak, met een opstaande scheiding ertussen. Niet omdat dat mooi staat op een foto, maar omdat twee horloges elkaar anders vinden.

Hoe het horloge onderweg terechtkwam

Tot ruim honderd jaar geleden droeg vrijwel geen man een horloge om zijn pols. Het zat aan een ketting in een vestzak, en u haalde het tevoorschijn als u wilde weten hoe laat het was. Het polshorloge werd pas algemeen tijdens de Eerste Wereldoorlog, om een heel praktische reden: soldaten hadden hun handen nodig en konden niet in hun zak gaan graven.

Sindsdien is het horloge voor veel mensen het enige sieraad dat ze dragen, en een van de weinige bezittingen die je tegelijk gebruikt, bewondert en doorgeeft. Het gaat overal mee naartoe. Precies daar zit het risico.

Waarom het leer werd

We hebben ook naar andere dingen gekeken. Naar hardschalige koffertjes, naar geweven stof, naar kunststof. Leer won om drie redenen.

Het is stevig genoeg om zijn vorm te houden en zacht genoeg om niet te beschadigen wat erin ligt. Het veroudert de goede kant op: waar kunststof slijt, polijst leer zich. En het is het enige materiaal uit dat rijtje dat er na vijf jaar beter uitziet dan op de dag dat u het kocht.

Echt leer of niet: waar u zelf op kunt letten

Dit is misschien wel het nuttigste stuk van deze pagina, ook als u niets bij ons koopt.

• Kijk naar de snijkant. Bij leer dat door en door geverfd is, heeft de rand dezelfde kleur als het oppervlak. Bij een gecoate huid ziet u daar een lichtere kern liggen.
• Weet wat kunstleer is. Het is een laag kunststof op een geweven drager. Wat u ziet en voelt is die laag, en die veroudert anders dan leer.
• Ruik eraan. Het klinkt onnozel, en het werkt beter dan welke productfoto ook.
• Kijk naar de binnenkant. Een etui kan van buiten leer zijn en van binnen een harde stof, met een naad die precies langs uw glas loopt. De voering raakt uw horloge, de buitenkant niet.
• Let op de maat. Veel etuis zijn getekend rond een dunne leren band. Een stalen schakelband is dikker en gaat er dan niet omheen.

Waar wij op uitkwamen

De zoektocht duurde langer dan we hadden gedacht. We hebben leer gezien dat er van dichtbij anders uitzag dan op de foto, voeringen die na een maand pluisden, en etuis waar precies één type horloge in paste.

Uiteindelijk hielden we vier eisen over. Rundleer dat door en door geverfd en opgeschuurd is, met een snijkant die zichtbaar mag blijven. Een voering van zachte suède over de volle binnenzijde, tot in de flap. Gescheiden vakken met een los kussen waar ook een stalen schakelband omheen gaat. En een sluiting met stevige, externe drukknopen in messing.

Wat aan die vier eisen voldeed, is de UTC-serie geworden. Van UTC+1 voor één horloge tot de grotere maten voor wie meer meeneemt.

Hoe u het houdt zoals het is

Weinig doen, is het eerlijke antwoord. Stof eraf met een droge doek. Geen leervet en geen olie: dit leer heeft zijn eigen finish, en vet trekt in de suède voering. Nat geworden? Laten drogen op kamertemperatuur, niet op de verwarming. Voor de rest: gebruiken. Dat is het enige wat leer echt mooi maakt.

Waar u kunt beginnen

Reist u met één horloge, kijk dan bij de etuis voor één horloge. Neemt u er meestal twee of drie mee, dan zijn twee horloges en drie horloges de maten die het vaakst weggaan. Blijft de verzameling thuis, kijk dan bij de horloge dozen. En de serie waar dit verhaal mee begon, staat bij de UTC-collectie.